Rennen met de sterren #4: 10 Engelse mijl

door Marlies
Rennen met de sterren: Ram

Blogs zoals deze komt je eens per maand tegen in 2021. Dankzij de Zodiac Challenge van Virtualgoals.nl heb ik elke maand een mooie uitdaging als het gaat om bewegen. De maand maart stond in het teken van 10 Engelse mijl (oftewel 16,1 kilometer). Hoe dat ging, dat lees je hier!

10 Engelse mijl

Het ziet er soms een beetje raar uit: 10 Engelse mijl aanbieden als afstand. Waarom is 15 kilometer geen optie? Ik weet eigenlijk niet waar het vandaan komt, maar ergens klinkt “10 Engelse mijl” gewoon heel stoer. Omgerekend is het ongeveer 16,1 kilometer. Het is gelijk de langste afstand in de Zodiac Challenge. Dus als deze maand lukt, dan lukt de rest van het jaar ook! Op voorbehoud van blessurevrij zijn en dergelijke.

Het seizoen van Ram

De zon is 20 maart jl. in het sterrenbeeld Ram gaan staan. Dit sterrenbeeld symboliseert de start van het nieuwe astrologische jaar. Het is tevens het begin van de lente, wat ook staat voor alles wat nieuw is. Dat maakt het sterrenbeeld ook zo mooi. De invloed van de Ram gaat over actie, nieuwsgierig zijn en nieuwe dingen ontplooien. Mocht je opeens denken: “huh, waarom wil ik opeens allemaal dingen doen?” dan is de kans groot dat je onbewust de energie voelt. Dat de zon wat vaker schijnt en het langer licht is, helpt hier ongetwijfeld ook bij.

Hoe ga ik 10 Engelse mijl rennen?

Terug naar het hardlopen! Althans, ik gaf in mijn vorige blog over Rennen met de Sterren al aan dat ik de hele 10 Engelse mijl niet rennend af zou leggen. Het plan was om te kijken hoe ver ik kon komen met rennen en de rest wandelend te doen. Na de 10 kilometer ging het rennen van korte afstanden wel echt veel makkelijker. Dat is wel gaaf: waar ik in het begin naar 5 kilometer toe werkte, is 5 kilometer nu het minimum van een hardloopronde. Zo zie ik mezelf steeds verder gaan en steeds makkelijker rennen.

Tot ik iets te fanatiek van start ging op 17 maart… Ik weet eigenlijk niet precies wat het was. Mijn hoofd stond er niet echt naar, ik wilde de training maar gehad hebben zodat ik iets gedaan zou hebben. Ik werd chagrijnig van de wisselvalligheid van het weer en het waaien van de wind. Gek genoeg had ik het weekend ervoor een briljante run gelopen met veel meer wind én een stortbui in de laatste 5 minuten. Dat vond ik geweldig! Ik liet mijn lichaam op de wind leunen en ik knalde naar de finish terwijl ik kletsnat werd. Maar 17 maart was er van dat alles niks over.

Misschien dat je daarmee je lichaam onbewust al een signaal geeft à la: DAN DOE IK TOCH LEKKER MOEILIJK. Wat mijn lichaam dus deed. Iets in mijn rechteronderbeen voelde niet zo lekker. Lang verhaal kort: ik heb last van mijn kuit. Het gaat op het moment van schrijven aanzienlijk beter, maar ik wist wel dat ik even geen hardlooprondes ging doen.

Dan wandel ik 10 Engelse mijl

Ik bleef wel dagelijks wandelen. De app Ommetje stimuleert hierbij ook (zeker als je vóór 9 uur extra punten krijgt). De teller van mijn sporthorloge gaf dagelijks minimaal 10.000 stappen weer en dat werkte eigenlijk wel goed. De pijn trekt steeds meer weg, maar als het om hardlopen gaat, kun je volgens mij beter te lang dan te kort rust nemen.

Vrijdag 26 maart had ik een dag vrij van werk en ik had eigenlijk pas de avond ervoor bedacht dat ik misschien wel aan de wandel kon. Ik had niet echt een plan voor die 10 Engelse mijl nu het einde van de maand nadert. Het plan ontstond vanzelf! In de ochtend heb ik het huis schoongemaakt en na een stevige lunch, trok ik mijn hardloopschoenen aan. Om te wandelen ja.

Uitzicht over een meer

Al lopend merkte ik dat ik die hele afstand wel in 1 ruk kon lopen. Gelukkig ben ik iets verstandiger aangelegd en nam ik na 10 kilometer een korte pauze om daarna de resterende 6 kilometer te doen. Eigenlijk was dit heel leuk! Tijdens het wandelen is er meer tijd om rustig om je heen te kijken. Ik zag zoveel moois: voortuinen waar ik al een paar jaar regelmatig langs ren of wandel en nooit echt gezien had en uiteraard al die struiken en bomen die bloesem en/of blaadjes laten groeien. Het voelde heel zen. Lekker buiten en lekker in beweging. De spieren hielden zich ook super.

Over de (denkbeeldige) finish

Ook een mooie bijkomstigheid: ik kon tijdens het wandelen via Google Maps checken hoe ik het beste kon lopen voor de laatste 1,8 kilometer. Ik had een paar opties en zo wist ik waar ik het beste langs kon lopen om de route mooi af te maken en niet te ver van huis te eindigen.

10 Engelse mijl! I did it! Ik ben eigenlijk freaking trots dat dit gelukt is. Ik wandel geregeld, maar toen er op mijn horloge stond dat ik die dag 25.000 stappen had gezet, besefte ik mij wel dat dit niet “zomaar” kan. Wat ben ik trots op en dankbaar voor dat lichaam van mij dat mij dagelijks draagt en meebeweegt met mijn ideeën en plannen.

Na de wandeling ben ik dus ook goed voor dat lichaam van mij gaan zorgen en stond ik de dag erna zowaar zonder spierpijn op. En met een trots hoofd. Nog steeds. 10 Engelse mijl, mensen!

10 Engelse mijl op het sporthorloge

Op naar de volgende maand

In april staat er geen specifieke afstand op de planning, maar een trailrun. Dat betekent eigenlijk zoveel dat je niet over asfalt, klinkers of tegels rent, maar heerlijk door de natuur. Over bospaadjes denderen is natuurlijk een prachtige activiteit voor in de lente! Het is (van wat ik begrijp) ook wat minder belastend voor de spieren doordat je over een zachtere en afwisselendere ondergrond loopt.

Online heb ik al een leuke trailrun opgedoken van 7,5 kilometer. Jullie horen eind april of dat de route is geworden of dat het toch ergens anders langs is gegaan. Sowieso heb ik er wel echt zin om de natuur in te duiken voor een run. Hooikoorts in aantocht of niet: ik ga er weer voor!

You may also like

Laat een reactie achter

* Door het plaatsen van een reactie ga je akkoord met het opslaan en gebruiken van jouw gegevens door deze website.

Deze website gebruikt cookies om jouw ervaringen te verbeteren. Klik op 'Lees meer' voor informatie over privacy en cookies. Accepteren Lees meer